Poznaj ciekawe fakty dotyczące muru berlińskiego

Upadek muru berlińskiego nastąpił przypadkowo, gdy niejasne oświadczenie Güntera Schabowskiego doprowadziło do błędnych doniesień o otwarciu przejść granicznych, co spowodowało napływ mieszkańców Berlina Wschodniego pod mur. Przytłoczony i stojąc w obliczu rosnącego tłumu, funkcjonariusz Harald Jäger otworzył punkt kontrolny przy ulicy Bornholmer, a w ślad za nim zrobili to inni.

Mur Berliński został wzniesiony po ponad 15 latach trwania zimnej wojny w związku z rosnącą liczbą wykwalifikowanych specjalistów z NRD uciekających na Zachód. Radziecki przywódca Nikita Chruszczow w końcu wyraził zgodę na budowę, gdy latem 1961 roku liczba uciekinierów osiągnęła tysiąc osób dziennie.

Mur Berliński składał się z dwóch betonowych murów, oddzielonych „pasem śmierci” o szerokości sięgającej nawet 160 jardów. Znajdowały się tam wieże strażnicze, rowy przeciwpojazdowe, wybiegi dla psów stróżujących, reflektory i karabiny maszynowe z czujnikami pętli.

Ponad 100 osób straciło życie, próbując przedostać się przez mur berliński, a szacunki mówią o jeszcze większej liczbie ofiar. Pierwszą ofiarą była Ida Siekmann w 1961 roku, a ostatni śmiertelny wypadek miał miejsce w 1989 roku, kiedy to młody mieszkaniec NRD uderzył w linie energetyczne, próbując przelecieć nad murem w balonie na ogrzane powietrze.

Ponad 5000 osób uciekło, przeskakując lub przeczołgując się pod murem berlińskim. Conrad Schumann, strażnik graniczny z NRD, zasłynął tym, że przeskoczył drut kolczasty zaledwie dwa dni po wzniesieniu muru. Sposoby ucieczki stały się coraz bardziej wyrafinowane – obejmowały ukrywanie się w samochodach, kopanie tuneli, a nawet korzystanie z ultralekkiego samolotu.

Wschodnie Niemcy nazywały mur „antyfaszystowskim bastionem”, żeby uzasadnić jego budowę jako ochronę przed zachodnimi faszystami, szpiegami i ideami. Walter Ulbricht, przywódca NRD, stwierdził, że mur ten uszczelnił szczeliny i zamknął dziury, przez które mogliby przedostać się wrogowie narodu niemieckiego.

Po rozebraniu wielu fragmentów muru berlińskiego wykorzystano do recyklingu, ale część z nich sprzedano na aukcjach i trafiła do różnych miejsc na całym świecie. Jeden z takich elementów można znaleźć w męskiej toalecie w kasynie Main Street Station w Las Vegas, gdzie służy jako przegrody między pisuarami za szybą ochronną.

Po upadku muru berlińskiego jego fragmenty stały się cennymi pamiątkami dla ludzi na całym świecie. Wiele osób chętnie zbierało kawałki muru jako namacalne pamiątki tego historycznego wydarzenia. Co ciekawe, niektórzy przedsiębiorczy ludzie zaczęli nawet sprzedawać te resztki na platformach internetowych, takich jak eBay, wykorzystując popyt na kawałek historii.

W ciągu swoich dwudziestu ośmiu lat istnienia Mur Berliński nieświadomie stał się nieoczekiwanym schronieniem dla dzikich królików. Ściana stworzyła wyjątkowe środowisko, w którym te małe stworzenia świetnie się czuły. W związku z ograniczeniem dostępu do niektórych obszarów i zmniejszeniem aktywności ludzi wzdłuż bariery populacja dzikich królików wzrosła w latach 1961–1989.

Mur berliński był złożoną konstrukcją składającą się z dwóch betonowych murów, pomiędzy którymi znajdował się „pas śmierci”. Ten pas śmierci, o szerokości około 160 stóp, był silnie ufortyfikowanym obszarem, w którym znajdowały się wieże strażnicze, rowy przeciwpojazdowe, wybiegi dla psów stróżujących, reflektory i karabiny maszynowe z czujnikami pętli.

W 1963 roku miało miejsce niezwykłe wydarzenie, kiedy to wschodnioniemiecki akrobata Horst Klein odważył się na brawurową ucieczkę przez mur. Wykorzystując swoje zaawansowane umiejętności akrobatyczne, Klein użył linki o dużej wytrzymałości jako liny do przejścia przez tę imponującą przeszkodę.

Pomysł budowy muru berlińskiego został początkowo odrzucony. Jednak z powodu masowego odpływu mieszkańców z Niemiec Wschodnich przywódcy radzieccy w końcu zatwierdzili ten plan. Budowa muru przebiegła błyskawicznie, a jego ostateczny rozbiórka zajęła zaledwie kilka dni, przez co jego istnienie było równie krótkotrwałe, co jego upadek.