Op het schilderij De monnik aan zee** (1808) van Caspar David Friedrich zie je een eenzame figuur tegen de achtergrond van een uitgestrekt, ongerept zeegezicht. Als reactie op de industriële revolutie benadrukt het schilderij de onbedwingbare kracht van de natuur en de weerspiegeling daarvan in goddelijke glorie. Door de naadloze overgang tussen land, zee en lucht in donkerblauwe en zwarte tinten roept de compositie een gevoel van onheil op, waarbij de grenzen tussen de elementen vervagen en de horizon laag blijft, wat een moderne, samenhangende sfeer creëert.

Abbey in the Oakwood is het tegenstuk van Monk by the Sea, waarbij religie de rode draad vormt tussen beide. Op het ene schilderij zie je een eenzame monnik, terwijl het andere een begrafenisstoet toont die op weg is naar een vervallen abdij, omringd door een verlaten kerkhof. Friedrich denkt na over de zinloosheid van het leven en de nietigheid van menselijke scheppingen, waarbij de vervallen kerk en de kromgegroeide eiken de onvermijdelijke dood symboliseren. Toch biedt de dageraad die aan de hemel aanbreekt een sprankje hoop, dat verwijst naar de aanwezigheid van een hemelse wereld.

Twee van Adolph Menzels belangrijkste werken, De balkonkamer (1845) en De ijzerwalserij (1875), geven een heel verschillend beeld van het leven in de 19e eeuw. Het werk The Balcony Room* legt een moment van persoonlijke bezinning vast, waarbij Menzel de aandacht richt op de intieme ruimte van een vrouw die vanaf een balkon naar buiten staart. Daarentegen laat ‘Iron Rolling Mill’ de kracht en industriële* macht van die tijd zien, met een dramatisch, bruisend tafereel van arbeiders in een fabriek. Beide schilderijen laten zien hoe goed Menzel erin slaagt om menselijke emoties en de veranderende dynamiek van de samenleving in die tijd vast te leggen.